الآن بهطور دقیق بهیاد نمیآورم که به سؤالات آنها چه پاسخهایی دادم، تنها میدانم که نهایت سعی خودم را کرده بودم که در مصاحبه قبول شوم، چراکه مسئولیت فرزندم برایم خیلی مهم بود.بعدها متوجه شدم که این آقایان جزو سرمایهداران بودند و تعداد زیادی شرکت و کارخانه داشتند. دوست من هم مدیرعامل یکی از شرکتهای آنها بود. در ابتدا احساس خوبی نسبت به آنها نداشتم، ولی بعدها که متوجه شدم همان افراد، چگونه از صفر به اینجا رسیدهاند، چه کارهای بزرگی انجام دادهاند و چه کمکهایی را به افراد نیازمند کردهاند، برایشان احترام خاصی قائل شدم.روز بعد دوستم تماس گ

خاطرات تلخ و شیرین بسیاری را از آن روزها بهیاد دارم. در آنجا کار بسیار سختتر از ادارة دولتی بود؛ سهامداران از کمترین میزان پول بهراحتی نمیگذشتند، در مقابل آنها برای هر فعالیتی باید توجیهی منطقی و اقتصادی داشته باشی. اين درحالي بود که من خودم را يک مديراجرایي ميدانستم و بهشدت از مسائل و مباحث بازرگاني و مالي گريزان بودم و همين مسأله مرا با مشکلات زیادی مواجه ميکرد. بعدها آموختم که قلب يک شرکت خصوصي، فروش، بازرگاني، مباحث مالي و آگاهي از روشهاي کارکردن با پول و سرمايه است؛ چيزي که شايد اکثر مديران جوان يا کارآفرينان نسبت به آن بيتوجه

بعد از ده سال کار در آن شرکت، روزی یکی از صاحبان سهام به من گفت که میخواهند شرکت دیگری تأسیس کنند و پیشنهاد مدیرعاملی مجموعة جدید را به من داد. من هم با کمال میل پذیرفتم. با خود فکر کردم که کارایی من در این سالها اعتماد آنها را جلب کرده است و در آن زمان من این اعتمادبهنفس را در خودم میدیدم که از پس مديريت یک مجموعة بزرگ تولیدی برآیم. سالها کار در اکثر بخشهای یک کارخانه، مرا برای پذیرفتن چنین پستی آماده کرده بود.وقتی صحبتها جدیتر شد، در جلسهای که تمامی سهامداران بودند، ضمن تشکر و قدردانی از من، برای کارهایی که تا آن موقع برای مجموعه انج